Tutaj pojawiają sie listy zaprzyjaźnionego z serwisem ks. Jarosława Wiśniewskiego z Uzbekistanu
List 1( 2010-07-04 00:07:10)
NBPJCHR
Po wielu latach nieobecności Azje Środkową odwiedził bohater książki księdza Pałygi "Uwięziony za Fatimę" legendarny misjonarz ks. Prałat Józef Świdnicki. Jego wizyta w Biszkeku i Ferganie zbiegła sie z kolejną falą nienawiści jaka wybuchła w południowych regionach Kirgizji.
Wspólnie odwiedzaliśmy te okolice i choć nie udało sie nam dotrzeć do obozu uchodźców to jednak atmosferę wydarzeń dało sie odczuć. W swej opowieści próbuję opisać przyczyny i tło konfliktu.
KS. JAREK WISNIEWSKI - UZBEKISTAN
List2( 2010-07-22 22:07:13) Polski kościół
Grunwaldzkie kazanie w Taszkiencie
Od pół roku szukam klucza do “polskich serc” w Uzbekistanie.
W Taszkiencie zarówno Uzbecy jak i Europejczycy nazywają katolicką świątynią “polski kościół”. W tej “polskiej” świątyni odbywają się nabożeństwa po angielsku, rosyjsku i po koreańsku co tydzień. Na “polska Msze” paradoksalnie przychodzi kilka osób i to raz w miesiącu. Wystarczy palców jednej,, maksimum dwu dłoni, żeby policzyć ilu Polaków w 3 milionowym mieście korzysta z “usług” polskiego kościoła.
List 3( 2010-07-22 22:07:12) Jan Chrzciciel w Taszkiencie
Uroczystość Jana Chrzciciela przeżyłem z Prałatem Świdnickim w sposób bardzo oryginalny. Wstaliśmy o 6.30. Zaproponowałem kawę zanim ruszymy do sióstr Kalkutek na Msze. Odmówił. Ranek był deszczowy a noc wyjątkowo rześka, bez tradycyjnych upałów 30-to stopniowych. Zanosiło sie nawet na deszcz. Poprosiłem stróża telefonicznie, by otworzył główne wejście, bo prałat ma kłopoty z chodzeniem.
List 4( 2010-07-22 22:07:33)
Plagi na Wiśle
W jednej z wypowiedzi mój szkolny kolega napisał, że to pewnie Pan Bóg chce Polakom zafascynowanym europejskim permisywizmem przypomnieć o Sobie.
Ten kolega to świecka osoba i żaden fanatyk. Prosty chłopak z poligrafii.
Gdy to od niego usłyszałem pomyślałem sobie, że owszem bywają od czasu do czasu powodzie czy też potopy na świecie, które śmiało można w ten sposób kwalifikować jako karę i przypomnienie.
|